Wild Grass, reż. A. Resnais, 2009, Francja

greckichorzaczynaspiewac — Wed, 20 Apr 2011 20:37:34 +0000

Wierzycie w bajki? W takie, że niespodziewanie spotykacie drugą osobę, która nagle wywraca Wasz świat do góry nogami. Niewygodne nagle staje się słowo „dziewczyna” czy „żona”. Najlepiej, jeżeli stanie się to w nieco dziwnych okolicznościach. Wtedy słowo „przeznaczenie” nabiera wyraźniejszego koloru. Kto wie, może właśnie na naszej drodze pojawiła się miłość naszego życia. Ale co zrobić z tym dotychczasowym? A może nie ma się co przejmować bo to tylko ułuda, którą zaszczepiły nam filmy i książki? Bajka, którą opowiadamy sobie, by przez chwilę mieć ciekawiej.

Starszy mężyczyzna – George – odnajduje pewnego dnia na parkingu przy drzwiach swojego samochodu porzucony portfel. Ten portfel parę chwil temu został skradziony pewnej kobiecie – dentystce o płomiennych włosach, która po godzinach lata awionetkami. Mężczyzna zaintrygowany licencją pilota znajdującą się w znalezisku postanawia zwrócić go właścicielce. Nie czyni jednak tego osobiście – portfel zanosi na posterunek a sam postanawia nawiązać z kobietą kontakt telefoniczny. Z dnia na dzień, mężczyzna popada w coraz większą obsesję na jej punkcie.

Czy dalej jest jak w bajce? I tak i nie. Reżyser pięknie buduje nam historię nagłego wstrząsu, który przypomina zabawę w kotka i myszkę. Jest szalenie klimatycznie – ten film to hołd złożony filmowym historiom, w których kibicujemy bohaterom na stojąco i szlochamy ze szczęścia z paczką czekoladek na kolanach. Postępowanie bohaterów jest przepełnione poetyckością i pewną dramaturgią właściwą tylko filmom. A jednocześnie dojrzałością, która momentami przeszkadza nam widzom – inaczej byśmy chcieli widzieć tę historię. Ale pomalutku. Jest dowcipnie – w subtelny i sprytny sposób. Reżyser bawi się bohaterami i formą fabuły, a my bawimy się razem z nim. Finał historii zmierza w dość nieoczywistym kierunku. A tak naprawdę to od nas zależy, gdzie zakończymy ten film (przypomniała mi się „Kochanica Francuza).

Film, choć powstał zaledwie 2 lata temu, trąci nieco myszką. Ale w uroczy sposób. Jest narrator, spowolnione ujęcia, poetyckie wstawki, zabawa środkami formalnymi i konwencją. Naprawdę bardzo przyjemna propozycja kina nieco w stylu „retro”.

Z balkonu

greckichorzaczynaspiewac — Thu, 15 Apr 2010 07:40:02 +0000

vis a vis

O rety, portrety!

greckichorzaczynaspiewac — Wed, 14 Apr 2010 20:46:45 +0000

faj.rant

Łazienki, kiedyś tam z Ulką i Ciechanem (miodowym)

greckichorzaczynaspiewac — Wed, 14 Apr 2010 19:27:04 +0000

W zasadzie to nie wiem, czemu tu nic nie wrzucam. Zaczynam, bo jednak czasami mi się podobają te zdjęcia co to je cyknę. Plus mam nadzieję, że będzie tu widać progres. Ps. Z kompaktowego Olympusa przesiadłam się na Canona Eos 450d. Ostatnio kupiłam analoga EOS 100 – takiego używał Helmut Newton

Tryptyk Sikorski

Chwile przelotne

Nagle pojawił się paw

A Baśce damy orzecha

Niech mnie kule biją, jeżeli ten gatunek kaczki nie nazywa się Napoleonka.

We szpitalu…

greckichorzaczynaspiewac — Mon, 03 Aug 2009 22:15:47 +0000

madonny

madonny z prądem

these are just szafkas, you know

suty piercing

wypasy

ostrnoga

przywiązanie

ptoxytorium

Hello world!

greckichorzaczynaspiewac — Mon, 03 Aug 2009 21:42:57 +0000